ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;

            Τέλος λοιπόν οι διακοπές της περιήγησης. Είδαμε την Μήλο, την Πολύαιγο και την Κίμωλο. Περάσαμε από το Βέρμιο και είδαμε και το πολιτικό πουλαίν του Sugar και κάναμε και το καθιερωμένο πέρασμα από το εξοχικό στην Πελασγία. Εντός των τειχών ξανά αλλά με άλλη μια εβδομάδα καθισιού. Με εξαίρεση την Τετάρτη, που η άνοδος για κανά εξάωρο στην εταιρεία είναι επιβεβλημένη.
           Κι οδεύουμε προς τον Σεπτέμβρη. Που προμηνύεται μαύρος. Και οι παλιότεροι θα πρέπει να θυμούνται μια τρομοκρατική οργάνωση που λεγόταν " Μαύρος Σεπτέμβρης ". Ο τωρινός είναι ένας απλός μήνας. Δεν ξέρω όμως τελικά ποιό από τα δύο, προκαλεί περισσότερο φόβο : Η οργάνωση ή ο μήνας;
          Και τα έχετε διαβάσει όλα: 900 χιλιάδες ραβασάκια φοροεισπρακτικά, εκτόξευση της ανεργίας αλλά και ύφεσης πάνω από το 5%, που θα φέρουν νέα μέτρα. Κοινωνική αναταραχή με πρώτο ραντεβού καθορισμένο στις 3/9 και λόγια προεκλογικά καθώς και μπαρούφες υποσχέσεις στην ΔΕΘ.
         Και μέσα σε όλα, να αρχίζει και το πρωτάθλημα. Οι άδειες θα βρεθούν και θα θαυμάσουμε τα υπερθεάματα. Πάνω που είχαμε πει και μερικές καλές κουβέντες , να ανακαλύπτεις οτι στις τρεις κορυφαίες ομάδες δεν υπάρχει κέντρο και να τρέχουν όλοι για μπαλώματα της τελευταίας στιγμής. ΤΑΛΕ ΚΟΥΑΛΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Που εδώ όμως μιλάμε για ιδιωτικές εταιρείες. Κατανοείτε ασφαλώς τι σόϊ ανάπτυξη αναμένεται.
         Διάβασα πολύ για την ΑΕΚ μας. Και τις κριτικές του blog αλλά και τις εφημερίδες. Πιστεύω οτι πουθενά δεν έπεσα έξω στην κριτική που έκανα μετά το φιλικό με την Χετάφε. Όσο κι αν τα φιλικά δεν είναι σίγουρα μέσα πρόληψης ( μεγάλη μπαρούφα αυτό αν το ρόστερ είναι ρηχό ), τα ξέρετε όλοι και δεν θα ξαναμπώ σε επαναλήψεις. Ας κρατήσουμε μόνο τα πολύ χοντρά:
       - Άκρα δεν υπάρχουν για να γίνεται παραγωγή παιχνιδιού
       - Ταχύτητα δεν υφίσταται για να κατεβαίνει η μπάλα από τον άξονα.
         Πρακτικά ΔΕΝ έχουμε άξονα. Ραχοκοκαλιά. Δηλαδή το 1, το 5, το 10 και το 9. Και σημειώστε οτι ο Ισλανδός αλλά και ο Κάρλος χρησιμοποιούνται άλλοτε ταυτόχρονα κι άλλοτε περιστασιακά σε λάθος θέσεις. Δηλαδή στα πλάγια. Όταν δε παίζει κι ο Λυμπερόπουλος και τραβιέται στα πλάγια κι ο Μπέλεκ, είναι για να τραβάς τα μαλλιά σου. Μην μείνουμε όμως σε αυτά. Αλλού είναι το ζουμί.
          Ο Χιμένεθ μπορεί να φωνάζει οτι θα πεθάνει για τους παίκτες που έχει, αλλά κάνει συνεχώς μαλακίες. Διότι το σύστημα που πάει να παίξει, είναι μια απλή εμμονή. Τύπου Δώνη που ήθελε τον Ριβάλντο αριστερό εξτρέμ. Καταλαβαίνω οτι παραμένει στο τιμόνι διότι θέλει να πάρει τα χρεωστούμενα ( κάπου μισό μύριο ) αλλά και την πιθανότητα κάποιας αποζημίωσης σε περίπτωση αγωνιστικού φαινομένου ( sic κατά το πιστωτικό ).
          Και πλέον οι χαρακτηριστικοί του καβγάδες ( θα τα διαβάσετε σύντομα ) αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά. Πρώτα με τον Γκρέταρσον, που τους παίκτες της λίστας του συνεχώς τις απορρίπτει θεωρώντας τους μέτριους και δεύτερον με τον Αδαμίδη, που την  μια του δίνει τα λεφτά για τις προκαταβολές και την άλλη του τα παίρνει, ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΡΩΤΑΕΙ ΤΟΝ ΚΑΘ' ΥΛΗ ΑΡΜΟΔΙΟ. Γίνομαι δυσνόητος; Ανατρέξτε στην δήλωση :
" Αν ο Εϊντούρ θελήσει να έρθει, δεν θα πω όχι. Πάντως παίκτη έχω για την θέση του. Αλλού πονάμε. ΚΑΙ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ".  Τι έγινε τελικά; Απαντείστε εσείς.
        Και το χειρότερο είναι να πηγαίνουμε διασπασμένοι σαν διοίκηση και αγωνιστικό επιτελείο. Του απολύσανε και τον αδερφό του Μανόλο, του διώξανε και τον υπεύθυνο των χαπιών, καταλαβαίνετε σε τι μπάχαλο είναι η ομάδα. Όχι οτι ο Ισπανός είναι κι αυτός άμοιρος ευθυνών για το χόρτο, αλλά θα μπορούσε να βάλει και κάποια πράματα σωστά στο τραπέζι. Διότι τώρα ο πέλεκυς του κόσμου, θα πέσει επί δικαίων και αδίκων. ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ; ΟΤΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΚΙ ΟΧΙ ΤΟ ΑΝΑΠΟΔΟ. Αλλοιώς πάμε σε φαινόμενα Μπάγιεβιτς.
        Φυσικά όλοι καταλαβαίνετε τι χαρακτήρα παίρνει το παιχνίδι στην Γεωργία. Κι ειδικά όταν τα χρήματα αυξάνονται με τον αποκλεισμό της αλογοτροφής αλλά και τον πολύ πιθανό του ΠΑΟΚ. Μιλάω για μια πρόκριση που παίζεται χοντρά ( το 1-0 δεν είναι καθόλου πονηρό σκορ που λένε κάποιοι, είναι πανεύκολα ανατρέψιμο ) και για ανυπολόγιστους τριγμούς. Ίδιους με αυτούς με τα μέτρα που παίρνονται και που μόνο στο χαρτί βγαίνουν. Ουσιαστικά ούτε τα έσοδα μαζεύονται αλλά και να μαζευόντουσαν, ΔΕΝ ΣΩΖΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ. ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΕΚ ΣΩΖΟΥΝ ΚΑΤΙ. ΑΠΛΑ ΑΝΑΒΑΛΕΙΣ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΜΕ ΒΑΡΚΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ.
          Ποιά είναι αυτή; Τα είπαμε στην αρχή. Εκλογές, Αντωνάκης, γρήγορες άδειες κι αχυράνθρωπος του Sugar. Άντε να βγει κι ένα κονσόρτσιουμ με όλα αυτά τα χάπατα που διώκονται σήμερα ( ονόματα προσεχώς ) και που αύριο θα χρησιμοποιηθούν σαν λαμόγια. ΤΙΤΛΟΣ ΠΟΥ ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΣΕΙ ΚΑΙ ΒΑΡΥΣ ΚΑΘΟΤΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΑΠΟΚΤΗΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΟΠΟΤΕ ΑΝΕΤΑ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΜΕ ΚΑΛΟ ΜΙΣΘΟ ΚΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ Η ΞΕΠΛΕΝΟΝΤΑΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥΣ. ΚΙ Ο,ΤΙ  ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΦΑΝΕ, αλλά από περιορισμένο πια κορβανά. Στο φινάλε Αεκτζήδες είναι οπότε υπάρχει η έξωθεν καλή μαρτυρία. ΧΩΡΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΓΚΟΛ, ΟΛΑ ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ. 

ΤΖΟΥΛΙΑ

       -Κορίτσι  μου γλυκό, έφτασε η ώρα να μιλήσουμε για το μέλλον σου.
       - Και τι συμβουλές ρε μπαμπά να δώσει ένας άνδρας σε μια γυναίκα;
       - Δεν υπάρχουν πια αυτά. Έχουμε ισότητα.

• Μα εσύ τόσα χρόνια δεν μας τσαμπουνάς ότι το αρσενικό είναι ανώτερο είδος από το θηλυκό;
• Επαγγελματικά μιλάω. Συμφωνώ ή όχι, αυτός είναι ο νόμος. Τέλος πάντων. Τι θα επιθυμούσες να κάνεις στη ζωή σου; Ποιο ταλέντο σου, θέλεις να το κάνεις βιοπορισμό; Κούκλα είσαι με καταπληκτικό κορμί.
• Για τη δουλειά που θα κάνω, δεν πάμε να μιλήσουμε; Τα τελευταία που είπες, τι σχέση έχουν;
• Γυναίκα είσαι.
• Το μυαλό δεν μετράει; Εκείνο το αριστείον προόδου που πήρα στα θρησκευτικά είναι λίγο;
• 

  Βεβαίως μετράει και, το μυαλό. Ένα πτυχίο λοιπόν θα το πάρεις, δεν το συζητάμε αυτό, αλλά επειδή εγώ βλέπω και πιο μακριά, σκέφτομαι και ποιος θα σε παντρευτεί . Ωραία βυζάκι, ωραίο κωλαράκι, πικάντικο προσωπάκι, μαζί με έναν τίτλο ανώτατων σπουδών, μέχρι και Μπερλουσκόνι χτυπάμε.
• Συγνώμη για το μυαλό μιλάμε τώρα;
• Φυσικά. Για συνέχισε μου λοιπόν την σκέψη σου.
• Είπαμε έχω άριστα στα θρησκευτικά. Αν σκεφτώ λογικά, μάλλον εκεί είναι η κλίση μου. Στα άλλα μαθήματα τσαλαβουτάω μέσα στη μετριότητα.
• Τσαλαβουτάω. Τι ωραία λέξη χρησιμοποίησες. Νομίζω ότι με λίγη παραπάνω προσπάθεια και στην έκθεση θα μπορούσες να ήσουν πολύ καλή.
• Μα είμαι.
• Κόρη μου, δεν φαίνεται αυτό στον έλεγχο που πήρα από το σχολείο. Αλλά τα θρησκευτικά, ξέχασε τα. Τι θα γίνεις δηλαδή; Καλόγρια; Ή θεολόγος; Τρίχες. Άσε που έμαθα ότι η καθηγήτρια σου έβαλε αυτόν τον βαθμό διότι την ημέρα του διαγωνίσματος είχες φορέσει εκείνο το μίνι, που έχουμε πει να το φοράς μόνο μέσα στο σπίτι.
• Γιατί; Τι έχει εκείνη η φουστίτσα; Η μαμά μου την πήρε.
• Και πολύ καλά έκανε. Αλλά τα εν οίκω, μη εν δήμω. Να βλέπουμε εμείς. Όχι και οι άλλοι. Να σου κολλήσουν καμιά ρετσινιά; Το έβαλες την ημέρα της εξέτασης κι η λεσβία που σε διδάσκει είδε το τατουάζ στα ωραία σου μπουτάκια. Ξέρεις ποιο λέω. Εκείνο με το βέλος που δείχνει προς το ξυρισμένο οργανάκι σου που γράφει από κάτω «ο δρόμος προς τον δημιουργό.»
• Τι λες τώρα; Το εικοσάρι μετράει όπως κι αν το πήρα. Πάντως ακόμα και την ώρα του τατουάζ, στα θρησκευτικά είχα το μυαλό μου. Είμαι ψυχή και μπούτια δοσμένη προς αυτήν την επιστήμη.
• Μαλακίες. Θα χάσω εγώ το κορίτσι μου σε κάνα μοναστήρι; Εκεί να δεις λεσβίες μάλιστα. Μέχρι και στη μάνα σου, μια φορά που είχαμε πάει να προσκυνήσουμε, την είχαν πέσει. Και μπροστά μου κιόλας.
• Εντάξει μπαμπά. Θα ασχοληθώ με την έκθεση λίγο παραπάνω, όπως σωστά με συμβούλεψες.
• Με την έκθεση… Για να δω μέχρι πού μπορείς να φτάσεις.
• Γνωρίζω πατέρα.
• Τι παιδί μου; Μίλα μου. Μου αρέσει να βλέπω τα χειλάκια σου να κουνιούνται.
• Λοιπόν, θα εκθέσω τη φωνή και το πρόσωπο μου. Μετά θα εκθέσω το κορμί μου. Μόλις τα έχουν δει όλοι όλα, σκέφτομαι να χρησιμοποιήσω τους κάβους του δημιουργού.
• Ποιοι είναι αυτοί οι κάβοι;
• Αυτοί καλέ που σέρνουν τα καράβια. Υποθέτω ότι οι άνθρωποι σέρνονται πιο εύκολα.
• Και τι σημαίνει αυτό;
• Μιλάμε σαν φίλοι;
• Ναι, βέβαια.
• Μπαμπά άκου με. Το μέλλον είναι δικό μου. Η show biz μου αρέσει πολύ. Όπως μου αρέσει και το γαμήσι.
• Μην μιλάς έτσι.
• Γιατί καλέ; Εσένα δεν σου αρέσει; Γιατί να μην το χρησιμοποιήσω για βιοπορισμό; Σκέφτομαι μάλιστα να πηδιέμαι δημοσίως γυρνώντας ταινίες σεξουαλικής υποβοήθησης για τα ζευγάρια που αντιμετωπίζουν προβλήματα, αλλά να κάνω και ιδιαίτερα μαθήματα όπως οι καθηγητές των σχολείων.
• Μωρή τα λένε αυτά στο πατέρα τους;
• Δεν είπαμε να μιλάμε σαν φιλαράκια; Τόσος κόσμος έξω θέλει κάπως να χύσει. Να μην προσφέρω κάτι στο κοινωνικό σύνολο; Να μην κονομήσω κι εγώ πιο γρήγορα; Ασε δε που το ελληνικό πορνό είναι και σε ύφεση. Να μην βοηθήσω λίγο κι άλλη μια βιομηχανία της χώρας μας; Μόνο η τρόϊκα θα γαμάει στην Ελλάδα;
• Μου ανακοινώνεις ότι θέλεις να γίνεις πουτάνα;
• Γίνεσαι χυδαίος. Ένα επάγγελμα πρόκειται να κάνω. Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Το έμαθα στα θρησκευτικά. Να πάνε χαμένα τα προσόντα που έχω; Ηθοποιός αισθησιακών ταινιών λέγεται η σκέψη μου. Και με επιλεγμένους παρτενέρ και ρόλους. Και στα παρελκόμενα, επίσης διαλεχτή πελατεία. Με αυτοκίνητα, σαμπάνιες, ωραία ξενοδοχεία, εξωτικούς προορισμούς. Και πάνω από όλα μια απέραντη ευτυχία ότι το χόμπυ μου το έκανα επάγγελμα. Γεμάτη μπαμπά από όλες τις απόψεις κι από όλες τις τρύπες.
• Καλά οι ταινίες. Και βίζιτες; Σοβαρολογείς;
• Πλάκα κάνουμε τώρα; Τι, να παίρνω τρεις κι εξήντα σαν εσένα; Κάθε σπίτι κι ένα βιντεάκι μου. Κάθε χωριό κι ένα φαν κλαμπ μου. Κάθε πόλη και δέκα βιομήχανοι δικοί μου. Σκέψου να μου κάτσει ο Ομπάμα. Εσύ έλεγες για τον Μπερλουσκόνι, αλλά πάντα κοιτούσες χαμηλά. Οι κάβοι μπαμπά, είναι για να χρησιμοποιούνται όταν τους έχεις. Όχι να μένουν φυλακισμένοι μέσα σε μια κοντή φούστα ή σε ένα κολλητό παντελόνι.
• Μωρή ξεκωλιάρα, θα γαμιέσαι σε κοινή θέα; Πριν λίγο ήθελες να γίνεις μοναχή.
• Ε, γι’ αυτό μιλήσαμε και μ’ έβαλες στον σωστό δρόμο. Συνδυασμός θρησκευτικών και έκθεσης. Θεϊκό κορμί σε πράξη ευλογημένη. Γιατί να ανήκω μόνο σε έναν άνδρα; Για να με φωνάζει πουτάνα όταν χύνει; Ρε με πολλούς, να με λένε έτσι κι εγώ να βγάζω περισσότερα. Πολυθεσίτης μπαμπά. Και τι καθίσματα! Με το ίδιο σχήμα και τον ίδιο στόχο.
• ……
• Γι’ αυτό λέω ότι έχω μάγκα πατέρα. Προοδευτικό. Που θα γηράσκει διδασκόμενος. Όλα τα ήξερες για την κόρη σου εκτός από το πώς το κάνω. Τώρα θα έρθουμε πιο κοντά. Ουδέν κρυπτό υπό την μηχανή του dvd.
• Ρε συ, πώς θα εμφανιστώ έξω αύριο;
• Α, μπαμπά τώρα μιλάμε για το δικό μου μέλλον. Όχι για το δικό σου. Αλλά, αφού δεν πάω εγώ στο μοναστήρι περισσεύει μια θέση. Μπορείς να πας εσύ.
• Θα σε χαστουκίσω.
• Ράπισον μεν, άκουσον δε. Ποιος το είπε να δεις; Δεν θυμάμαι. Βλέπεις στα αρχαία δεν είμαι δυνατή. Στα νέα που δεν λένε και τίποτα πια, είμαι πιο καλή. Έκθεση. Αυτό μου αρέσει μπαμπά. Το βρήκαμε. Πάω να αλλάξω όμως τώρα. Να ξαναβάλω το μίνι ή σ’ ενοχλεί ακόμα; Αλήθεια τη μαμά την πηδάς ακόμα; Έλα χιούμορ κάνω. Μην απαντάς. Η κρίση όμως δημιουργεί ευκαιρίες. Και μεις αρχίσαμε να μιλάμε ανοιχτά επιτέλους σε αυτήν την οικογένεια. Και θέλω να είσαι αυστηρός κριτής με τις ταινίες μου που θα βλέπουμε παρέα. Να με διορθώνεις για να βελτιώνομαι. Κι η μαμά να μιλάει. Βοήθησε την να ξεπεράσει τα ταμπού, όπως το έκανες κι εσύ. Μπαμπούκο μου…

ΑΕΚ - ΔΥΝΑΜΟ ΤΥΦΛΙΔΑΣ

            Κατεβαίνω χθες στο Αχλάδι. Στον φίλο αλλά και κοινό γνωστό όλου του blog, Θανάση. Συζητάμε για το ματς. Καμία αντίδραση. Τα γεγονότα του τελικού, ΠΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ, τον απομάκρυναν από την ΑΕΚ αλλά και από τον χώρο αυτό. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΡΥΤΗ ΔΥΟ ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ ORIGINAL ΣΤΗΝ ΦΘΙΩΤΙΔΑ.
            Ναι, εδώ βρίσκομαι μετά το Βέρμιο και δεν υπήρχε περίπτωση να έκανα αυτά τα 250 χιλιόμετρα μέχρι το ΟΑΚΑ. Πού άλλες εποχές; Παρά τα διαρκείας, και παρά την έλλειψη του Κονέξ, γουστάρω την ηρεμία μου. Τα λεφτά τα έχω δώσει για σήμερα. Άρα, άνετα θα βάλω το ραδιόφωνο ΚΑΙ ΘΑ ΑΚΟΥΣΩ Ο,ΤΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ. Μια μαλακία που ξεκινάει από την γραφή του ονόματος του αντιπάλου: Τυφλίς. Γιατί ρε παιδιά με ύψιλον; Τυφλοί την φτιάξανε και γράφεται έτσι; Πόσο μαλάκας μπορείς να είσαι για να παίζεις με τα φωνήεντα που έχουν κάποια σημασία στην ελληνική γλώσσα;
        Καταλάβατε βέβαια οτι το κείμενο γράφεται πριν αρχίσει ο αγώνας. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ. ΑΓΩΝΑΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ. Πού κατάντησε ο δικέφαλος μας; Άλλοτε θα ήταν ένα παιχνίδι μόνο για το ευρωπαϊκό πρεστίζ μας. Σήμερα όλοι είναι με το χέρι στο καλώδιο του μηχανικού αναπνευστήρα. 6 ΠΑΙΚΤΕΣ ΑΝΩ ΤΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑ, τελειωμένοι του χρόνου, ΘΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΘΟΥΝΕ ΚΑΙ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΤΗ ΣΑΙΖΟΝ. ΟΛΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΠΑΡΕΑΣ ΛΕΦΤΑΔΩΝ, ΠΟΥ ΜΙΚΡΥΝΑΝ κύρια τους εαυτούς τους.
       Η ΑΕΚ ΔΕΝ ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ. ΑΥΤΟΙ ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ , ΤΙ ΣΟΪ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΟΝΟΜΑΤΑ. ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΕΠΙΣΗΣ, ΟΤΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ, που απλά τους έχει ξεφύγει η κατάσταση από τα χεράκια τους. ΚΟΙΝΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΤΡΟΥΜΦΑΚΙΑ.
          Μα είναι κριτική αγώνος αυτή; ΕΙΠΑΜΕ: Δεν έχω την δυνατότητα να δω τον αγώνα. Ο,ΤΙ ΑΚΟΎΣΩ, αλλά μακάρι να παέι καλά ο νεκροθάφτης Χιμένεθ που " θέλει να πεθάνει για το ρόστερ αυτό ", μια που είνμαι ο πατέρας του. Όπως κι ο πρόεδρος που ενώ γλύτωσε τα 900 του Ντιοπ, ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΜΠΑΤΖΕΤΑΡΙΣΜΕΝΑ, δεν μπόρεσε να βρει κάτι για το κέντρο μας. ΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΜΑ...
         ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΟΜΩΣ. ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΘΑ ΤΟ ΕΧΕΙ Ο DIMI ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΕΙΔΑ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ, ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ. ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΑΕΚΤΖΗΣ ΝΑ ΒΡΕΙ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΑ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΦΥΛΕΣ. ΟΠΩΣ Ο ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ, καμία σχέση με ΑΕΚ,  ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΕΔΡΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΚΑΙ 15000 ΚΟΣΜΟ.
            Τι έγινε τελικά; Τι να πεθάνεις Σάββατο, τι Κυριακή; Μπερδευτικό σκορ, που να δούμε τι θα βγει. ΚΑΛΑ ΟΜΩΣ ΠΗΓΑΜΕ. ΤΟ ΘΕΛΑΜΕ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ, που έμαθα οτι ήμασταν πολύ καλοί. Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω και περιμένω τις δικές σας ανταποκρίσεις.
                                      ΖΗΤΩ Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ.

ΝΟΡΒΗΓΙΑ

          Κάτι ρε παιδί μου, δεν μου κάθεται καλά. Όχι οτι είμαι λάτρης κάποιων συνομωσιών αλλά κάποια πράματα δεν κολλάνε με την στοιχειώδη λογική που θεωρητικώς έχω. Απλά ένας τρελός νεοναζιστής αντίπαλος κάποιων κακομοίρηδων που πιστεύουν στο Ισλάμ; Και τότε γιατί γίνονται παπαρδέλες με σάλτσα ντομάτα; Να εξηγηθώ.

          Αρχίζει και πυροβολάει. Και λογικά παίρνουν φωτιά τα κινητά. Ποιό παιδί από την συμπαθή χώρα δεν έχει τηλέφωνο; Άλλο καλεί την αστυνομία, άλλο καλεί τον μπαμπά του. Ό,τι σου κατεβάσει η κούτρα σου εκείνη την στιγμή. ΚΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΑ ΞΥΝΕΙ. Στον μεν μπαμπά που την παίρνει τηλέφωνο λέει οτι πρέπει ο ίδιος ο κινδυνεύων ( δηλαδή το παιδί ) να ζητήσει την συνδρομή της, στο δε παιδί ΔΕΝ δίνει κι ιδιαίτερη σημασία. Κι ολοκληρώνει την άμεση επέμβαση λέγοντας οτι το ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ πλοιάριο που έχει στην διάθεση της αλλά ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ελικόπτερο της , είναι χαλασμένα. ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΦΤΙΑΧΤΗΚΑΝ αφού είχε ολοκληρωθεί το μακελειό. Περίεργο.
        Άλλο περίεργο είναι και το οτι στο νησί του φονικού φτάσανε πρώτοι κάποιοι δημοσιογράφοι. Που είπανε οτι ειδοποιήθηκαν από τα κινδυνεύοντα παιδιά. Δεν μου λέτε ρε μάγκες. ΟΤΑΝ ΕΣΕΙΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΤΕ ΚΑΠΩΣ ( ακόμα και σε πιο αθώα θέματα ) ΤΗΛΕΦΩΝΕΙΤΕ ΣΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ; Το βρίσκω μίνιμουμ κουφό κι ειδικά όταν ξέρω οτι οι εκπρόσωποι του τύπου συνήθως ειδοποιούνται από την ίδια την αστυνομία, ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΕΚΕΙ.
        Όμως ξεκίνησε κι αυτή αρματωμένη κι αντικρύζοντας τον τύπο που κυνηγούσε και σκότωνε επί δίωρο, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΕΡΙΞΕ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ. Του φώναξε κι ο τρελός απλά παρεδόθη.  Εδώ πρέπει να γίνεται κάποια πλάκα. Βλέπεις ή καταδιώκεις έναν μανιακό σε μια περιοχή τίγκα στα άψυχα κορμιά, κι απλά του φωνάζεις να παραδοθεί με έναν τηλεβόα κι αυτός υπακούει αμέσως; Κι αν η αστυνομία είχε φτάσει σε κανά μισάωρο, πόσοι τελικά θα είχαν σωθεί; Μια αστυνομική ολιγωρία, ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΦΕΡΕ.
         Και νάταν μόνο αυτά! ΑΠΟ ΤΟΥΣ 93 ΝΕΚΡΟΥΣ, ΠΕΣΑΜΕ ΣΤΟΥΣ 78. Ούτε στην Ελλάδα δεν θα γινόντουσαν αυτά. Ανακοινώνεις νεκρούς χωρίς πτώματα; Χωρίς αυστηρά καταμετρημένα κορμιά; Και γιατί 93 κι όχι 98 ή 101; Μιλάμε για μπουρδέλο στην Νορβηγία και παραβίαση των γνωστών στατιστικών: Πάντα οι νεκροί είναι περισσότεροι από όσους τελικά βρίσκονται μόλις ο κουρνιαχτός καταλαγιάσει. ΠΑΝΤΑ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ. Εδώ τι έγινε ρε παιδιά; Θα μου πείτε και ποιά είναι η ιδιαίτερη σημασία; Λίγοι ήταν ; Όχι βέβαια αλλά με βάση τον αριθμό θα στοιχειοθετηθεί η κατηγορία για απλό μανιακό δολοφόνο ( 18 χρόνια κι έξω στα 9 ) ή για εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας ( 30 χρόνια και ουδέποτε έξω ).  ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΜΑΣΟΝΟ 3ου ΒΑΘΜΟΥ ΣΤΟΥΣ 13 ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΝΟΡΒΗΓΙΑ ( 33 οπουδήποτε αλλού ).
       Με το μπουρδέλο να ολοκληρώνεται στην ανακάλυψη της αποθήκης του δράστη. ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΙΝΑΞΕ. ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΨΑΞΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ. ΠΙΘΑΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΣΥΝΕΝΟΧΟΥΣ Ή ΑΛΛΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΝΔΙΕΦΕΡΑΝ. ΧΩΡΙΣ ΕΡΕΥΝΑ ΠΡΙΝ, ΚΑΝΑΝΕ ΜΙΑ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΕΚΡΗΞΗ. Κι ανακοίνωσαν οτι το έκαναν αυτό λόγω της επικινδυνότητας των νιτρικών στοιχείων που υπήρχαν. ΕΧΟΝΤΑΣ ΣΥΛΛΑΒΕΙ ΤΟΝ ΔΡΑΣΤΗ, ΤΙ ΤΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΥΠΑΡΧΕΙ; Να πάει άλλος; Άντε και πήγε. Με τρεις φρουρούς δεν επιτηρείς τον χώρο και δεν προφυλάσσεις τον κοσμάκη από κάποιον άλλο μανιακό που θα ήθελε να μιμηθεί τον μακελάρη; ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΙ ΠΕΤΥΧΕΣ;
        Κάτι δεν μου κολλάει τελικά αλλά δεν μπορώ και να το βρω κι ακριβώς.Οτι βέβαια μετά από κάποια χρονάκια ο δολοφόνος θα είναι αρχηγός κόμματος το θεωρώ σίγουρο. Όπως σίγουρη θεωρώ και την επανεκλογή του εργατικού κόμματος λόγω συμπόνοιας. Αλλά αυτά δεν είναι συνωμοσίες. Αυτά είναι οφθαλμοφανή παρελκόμενα. Το άλλο ψάχνω. Το πιο πίσω. Πίσω από τις γραμμές του μανιφέστου του μασόνου, που θεμελίωσε την πράξη του σαν γνήσια πολιτική. Και τίμησε και την πατρίδα μας:" Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΗΤΑΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ". Τι άραγε να συλλογιώνται τελικά κάποιοι οπαδοί;
         ΥΓ. ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΑΓΑΠΗΤΟΙ. ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΙ ΚΙ " ΕΧΘΡΟΙ ", ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ.

ΜΗΛΟΣ 2011

Να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Στα παιδικά καλοκαίρια. Πραγματικά μικρός όμως. Όχι σ’ εκείνη την ηλικία που υπήρχε άτυπος διαγωνισμός για το ποιος θα πηδήξει περισσότερες τουρίστριες. Ωραίο κι αυτό βέβαια, αλλά το άλλο ήταν καλύτερο. Τότε που ήσουν στην πλήρη κηδεμονία της μαμάς ή της γιαγιάς. Τότε που έπεφτες νεκρός από την κούραση μετά από το ολήμερο κολύμπι, την μπάλα και το ποδήλατο.

Χωρίς να σε νοιάζει τίποτα. Ένα μαγιώ κι ένα πονηρό βλέμμα ήταν το ντύσιμο. Τότε που γινόσουνα μασκώτ μεγαλύτερων, πρόθυμος να κολυμπήσεις χιλιόμετρα για να πας να μαζέψεις την μπάλα που τους είχε ξεφύγει στο αυτοσχέδιο θαλασσινό ποδόσφαιρο τους. « Πού θα πάει;» , σκεφτόμουνα. « Δεν θα μεγαλώσω κάποια στιγμή;» Φιλοδοξίες μικρών για στρογγυλά όνειρα, αφού δεν σε έπαιζαν με πρόσχημα μήπως χτυπήσεις.

Την γλύκα του είχε κι αυτό. Όπως όταν έμπαινες τρέχοντας στην θάλασσα αδιαφορώντας για την θερμοκρασία του νερού. Σαν να είχες χαλασμένο θερμοστάτη. Βέβαια κανά κλάμα έπεφτε όταν έβρισκε το ποδαράκι κανέναν καλοκρυμμένο αχινό ή καμιά κοφτερή πέτρα. Πόσο κράταγε όμως; Η γιαγιά ήταν απ’ έξω, ετοιμότατος τραυματιοφορέας, που πιο πολύ την ενοχλούσε λίγο πριν το μεσημεριανό φαγητό ότι τα δάχτυλα μου ήταν παπαριασμένα από το νερό κι ότι ποτέ δεν πείναγα.

Τα δάχτυλα όμως τα προσέχω σήμερα. Είναι σύμπτωμα που δείχνει πτώση της θερμοκρασίας του σώματος και δεν είμαστε για περιπέτειες εκεί στα νησιά που εξακολουθεί να μας οδηγεί η νεανική τρέλα. Βέβαια βαθειά δεν πάω πια. Έχω και μια έννοια τα ψάρια όσο φιλικά κι αν αποδειχθούν στην πορεία των γεγονότων. Ειλικρινά σας λέω, ότι αν ήμουν ξανοιγμένος στα άπατα και δίπλα μου έβλεπα κάποιον σκούρο όγκο, δελφινιού μιλάω, ίσα που το έμφραγμα δεν θα το γλύτωνα.

Και δεν το λέω τυχαία αυτό. Το έχει πάθει η πεθερά μου παλιότερα, όταν αποφάσισε μια θαλάσσια χελώνα να παίξει μαζί της σε ένα κολπάκι στην Βουλιαγμένη. Μην νομίζετε ότι η γυναίκα είχε πάει στον Ινδικό ωκεανό. Χάσαμε την μαμά; Όχι ρε παιδιά. Μην πηγαίνει το μυαλό σας στο καλό. Η παιχνιδιάρα χελώνα πάντως, πρέπει να πείστηκε ότι το νερό δεν είναι για κοινωνικές συναναστροφές με άλλα περίεργα θηλαστικά που πλέουν. Διότι έτσι όπως κουνούσε τα πόδια της η πεθερά μου, σχεδόν πεισμένη ότι είδε λευκό καρχαρία που ήθελε να την βιάσει και συνυπολογίζοντας ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί μοιχός ως προς τον μακαρίτη σύζυγο της, σίγουρα το καυκαλοφόρο δεν πρέπει να το εξέλαβε σαν κίνηση φιλική.

Και σας διαβεβαιώνω ότι η μαμά δεν σκέφτηκε ποτέ ότι ο

« καρχαρίας» ήθελε να την φάει. Πράγμα που το βρήκα λογικό. Διότι η πεθερά μου όταν κολυμπάει, έχει παρέα και μια κολλητή της που στο σπίτι της έχει γεφυροπλάστιγκα κι όχι απλή ζυγαριά για την παρακολούθηση του βάρους της. Γιατί λοιπόν ο καρχαρίας να διάλεγε την δικιά μου; Μόνο αν ήταν σε πρόγραμμα δίαιτας. Το οποίο και το ανέφερα όταν άκουγα την διήγηση της Κουστώ-μαμάς , αλλά εκείνη δεν εξέλαβε και τόσο θετικά το σχόλιο μου.

Αλλά τέτοια αγωνία εγώ δεν περνάω. Λαμβάνω τα μέτρα μου. Δεν είμαι πλέον παιδί. Κι άρα υποχρεωτικά μαζί μου, υπάρχει ομπρέλα, καρέκλα, βιβλίο, εφημερίδες, ψυγείο για την πιθανή αφυδάτωση , δυο μαγιώ και δυο μπλουζάκια για ελλοχεύοντα κοιλόπονο και φαρμακείο για να είμαστε σίγουροι. Έτοιμοι για την θάλασσα. Σαν να κάνω μετακόμιση είναι βέβαια αλλά και γιατί παίρνουμε αυτοκίνητο στο νησί; Εμείς θα τα κουβαλάμε; Το πορτ μπαγκάζ νάναι καλά. Φυσικά πάντα υπάρχουν και μπάλες και ρακέτες, αλλά πιο πολύ με ντεκόρ μοιάζουν αφού το παιχνίδι της παραλίας είναι το τάβλι και το οφθαλμόλουτρο σε κανά ξέκωλο που πλήρωσε τον σκατοκόφτη σε τιμή αγγλικού κασμίρ. Και η σκέψη είναι πάντα μία: Εγώ αν ήμουν μαζί της, ακόμα και τώρα σε αυτήν την ηλικία, πιο καλά θα το έκανα από τον μαλάκα που έχει μαζί της.

Ε, κάποια στιγμή ξεκολλάω από την καρέκλα και την συζήτηση με την παρέα για τα σοβαρά θέματα από τα οποία ήρθα στο νησί για να διακόψω. Αποφασιστικά προχωρώ προς την θάλασσα. Με παπούτσια βέβαια μια που η γιαγιά μου είναι πλέον εκ δεξιών του μεγαλοδύναμου. Ναι, θα εισέλθω στο υδατόλουτρο. Σιγά σιγά όμως. Κάθε τρία εκατοστά που εμβαπτίζεται το λαχταριστό κορμί μου, που δεν το είδε ακόμα το ξέκωλο, στο ιώδιο και στο αλάτι αισθανόμενος ίσος με την παραπλέουσα τσιπούρα, περιμένω καχύποπτος τα μηνύματα του εγκεφάλου μου. Όσο νάναι το μυαλό δεν το έχουμε για διακόσμηση. Και το έμφραγμα το θέλουμε στεριανό. Όχι να μπερδευτεί η ιατρική από το τι πήγαμε. Καρδιά ή πνιγμό.

Κι εκεί μου συμβαίνει κάτι παράδοξο. Ρε και σαράντα βαθμούς να είχε εκεί που καθόμουνα κάτω από την ομπρέλα, με το που έχω βραχεί μέχρι το γόνατο, έχω δροσισθεί και δεν μου είναι απαραίτητο να βρέξω κι άλλο μέρος του ατέλειωτου κορμιού μου. Κοιτάω δεξιά κι αριστερά και δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι έχουν μπει μέχρι το κεφάλι. Τι παραπάνω απολαμβάνουν όλοι αυτοί; Ή μήπως ξεβγάζουν τα αντιηλιακά τους;

Γιατί να βραχώ κι άλλο; Κι ειδικά κι αν βρίσκομαι και σε καμιά παραλία που δεν έχει ντους και θα μου μείνει το αλάτι στους ώμους κι όταν ξαναβάλω το μπλουζάκι θα με πιάσει και φαγούρα. Αυτό βέβαια το έχω από παιδάκι. Τέλος πάντων. Μπαίνω ή δεν μπαίνω; Φυσικά και μπαίνω. Γιατί το κάνω; Διότι έχω παντρευτεί την κόρη της πεθεράς μου. Που θέλει να με βλέπει αθλητικό κι ότι δήθεν απολαμβάνω το νερό.

Που κι αυτή βέβαια δεν ξανοίγεται πια, αλλά κολυμπάει τον κόλπο κατά μήκος του. Σαν να βλέπεις το λιμενικό να κάνει περιπολίες ψάχνοντας Πακιστανούς λαθρομετανάστες είναι. Ενώ πρακτικά επιθεωρεί εμένα μήπως λουφάρω. Καλά κάνει όμως διότι σε ενδεχόμενη επίθεση ψαριών, υποθέτω ότι εκείνη θα τρώγανε πρώτη καθότι εγώ είμαι στα πιο ρηχά. Γυναίκα: Η ασπίδα του άνδρα.

Πάντως οι αγαπημένες μου παραλίες είναι εκεί στην Φλώριδα. Τίγκα στους καρχαρίες. Έχω επιχειρήματα για την σύζυγο. « Γαμώτο, τόσο ωραία θάλασσα και να είμαι υποχρεωμένος να κάθομαι έξω στο καφενείο; Κι εσύ αγάπη μου , τι χάνεις! Θα έκανες και κρόουλ και ύπτιο και πρόσθιο, αν δεν υπήρχαν τα γαμημένα τα ζώα. Κι εγώ χάνω το αγαπημένο μου στυλ , την πεταλούδα, που τόσο αποτελεσματικά σε βρέχω μέχρι να μπεις ολόκληρη στο νερό».

Ναι, η πεταλούδα είναι το στυλ μου δίπλα σε λουόμενο που μπαίνει σιγά στο νερό. Και τελικά πού είναι η διαφορά με τα παλιά; Πουθενά. Τώρα κάνουμε την σκανταλιά υπεύθυνα. Ακόμα μωρέ μικροί είμαστε. Και με καλή παρέα βγαίνει πιο καλά. Έχουμε και τα παιδιά να μας μαζεύουν τις μπάλες. Πού να τρέχεις τώρα;

Αρκεί που θα τρέχουμε φέτος να δούμε την Μήλο. Που σίγουρα θα την κάνουμε να μας φανεί πιο ωραία από ό,τι είναι. Άσχετα αν θα μου λείπει εμένα η γιαγιά και η λουλουδάτη σκούφια της. Πόσα καλοκαίρια θα αντάλλασσα να την είχα ξανά μαζί μου. Αλλά τώρα, έχω εγώ παιδιά. Που με φωνάζουν να παίξω βόλεϊ μαζί τους. Ρε να μην μπορούν να παίξουν χωρίς εμένα; Τελικά μόνο οι μικροί αναγνωρίζουν τις αξίες.

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

            Ακριβώς όπως τα είχαμε πει χωρίς φόβο αλλά με μπόλικο πάθος : " ΑΡΧΙΔΙΑ ΚΑΘΑΡΣΗ ". Και βέβαια την αποφασιστικότητα του κράτους την κατέδειξε ο υπουργός πολιτισμού, που αυτήν την εποχή λέγεται Γερουλάνος: " ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΑΛΑΚΩΣΕ ΤΙΣ ΠΟΙΝΕΣ . ΟΜΩΣ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΓΗΠΕΔΑ, ΜΕ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΣΤΑΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ".
         ΕΝΤΑΞΕΙ. ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ, ΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΑΤΕ ΤΑ ΑΠΛΑ; ΠΟΙΑ; ΕΛΑΤΕ ΑΓΑΠΗΤΟΙ: " ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ " ΚΑΙ " ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ" . ΚΟΙΝΩΣ:
         ΓΑΜΕΙΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ, ΚΛΕΦΤΕ, ΦΑΤΕ, ΠΙΕΙΤΕ, ΣΤΗΘΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΚΑΙ ΚΑΤΟΥΡΕΙΣΤΕ, ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ.
         Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ, ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΤΗΝ ΣΑΜΠΟΤΑΡΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΛΕΟΝ ΑΝΕΛΑΒΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ: ΠΡΙΝ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΔΕΣ ΤΥΠΟΥ ΜΠΕΟΥ ΚΑΙ ΨΩΜΙΑΔΗ, ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΥΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ, που το παίζουν ανεξάρτητοι.
        Κοπρέντο, κυρίες και κύριοι; Η ΟΥΕΦΑ ΤΙΜΩΡΗΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΑΛΛΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΕΔΕΙΞΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ. ΠΟΥ; ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΚΟΜΑ. ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΒΡΩ ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΠΩ. ΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ, ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΚΙ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΖΩΑ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΚΑΘΑΡΟ ΦΙΛΕΤΟ κι άρα όσο κι αν βάλαμε βαθειά το μαχαίρι, δεν χτύπησε κόκκαλο. ΤΟ ΒΑΛΑΜΕ ΟΙ ΚΑΗΜΕΝΟΙ. ΦΤΑΙΜΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΚΛΗΡΟ;
        Μα η Ευρώπη βρήκε. ΚΑΙ ΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΚΟΥΤΟΦΡΑΓΚΟΙ; ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΠΕΙ:
        ΤΕΧΝΙΚΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΩΖΕΤΑΙ. ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΟΜΩΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΔΙΟΤΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ. ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΑΕΙ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΛΕΩ ΑΥΤΟ;
          ΔΙΟΤΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ; ΜΑ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ Ο ΜΕΣΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ.
          ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΛΙΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΟΥΠΙΤΣΑ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΣΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ ΨΕΥΤΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΘΕΣΜΙΚΑ ΠΟΣΤΑ. ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΙ. ΟΠΟΤΕ ΟΛΟΣΩΣΤΑ " ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ". ΟΧΙ, ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. ΒΡΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΜΙΛΑΩ. ΑΥΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΜΑΖΙ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΨΕΜΜΑΤΑ Ο ΦΕΛΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΛΕΓΕΙ. ΕΝΑ ΣΑΡΔΑΜ ΕΚΑΝΕ ΚΑΘΟΤΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΔΕΝ ΤΗΝ  ΜΙΛΑΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ: ΣΚΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ήθελε να πει.
       Αμφιβάλετε; ΓΙΑ ΡΙΧΤΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΓΥΡΩ ΣΑΣ.
                          ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΟΥ.....

ΠΙΤΤΑΣ

Χρειάζεται να έχεις γνωρίσει κάποιον για να τον ξέρεις; Πρέπει να του έχεις πει καλημέρα ή να του μιλάς στο τηλέφωνο; Αστεία πράματα. Μικροαστικά. Μερικές φορές μάλιστα, αισθάνομαι και πιο χαρούμενος όταν ανακαλύπτω αξιόλογους ανθρώπους από το έργο τους, που δεν βρίσκονται στην καθημερινότητα μου. Και, διότι υπάρχει ίσως στο μέλλον η ευκαιρία της γνωριμίας αλλά και, διότι δεν έχουν χαθεί και τα πάντα σε αυτόν τον τόπο.

Αυτήν την άποψη έχω για τον Γιώργο Πίττα. Τον πρωτοσυνάντησα μέσα από ένα βιβλίο του, που κοσμεί περίποπτη θέση της βιβλιοθήκης μου. Μια συλλογή, χαμένων μέσα στον νεοπλουτισμό, κάποιων παλιών αθηναϊκών ταβερνών και κουτουκιών. Αυθεντικών σημείων συμποσίων που άντεξαν μέσα στον πανδαμάτορα χρόνο που έκανε την γεύση, απλά ντεκόρ. Πλέον μετράει μόνο η διακόσμηση και η αλόγιστη σπατάλη για μια σπιτική φάβα που μοστράρεται σαν έδεσμα ίσης αξίας με κάποιο μνημείο της Ακρόπολης. Τυχαία βέβαια δεν έγινε τίποτα. Και ο καταστηματάρχης αλλά και ο πελάτης ήρθαν σε μυστική άτυπη συμφωνία για τα σημερινά εξαμβλώματα. Κάτι σαν τον ελληνικό τουρισμό σε κοσμικό νησί.

Το βιβλίο του Πίττα ήταν η πρώτη γεύση. Το ορεκτικό. Μετά όμως διάβασα το βιογραφικό του και την προσπάθεια που κάνει σαν ξενοδόχος κάπου στην Πάρο: Να αναδείξει πρώτιστα, και δευτερευόντως να αναπτύξει, τον ελληνικό παλιό αγνό τουρισμό. Τότε που ερχόντουσαν εδώ οι Ούννοι για να βρουν αυθεντική Ελλάδα. Αυτήν που γνωρίσαμε εμείς, τότε παλιά σαν φοιτητές, που όντες άφραγκοι διαλέγαμε τα νησιά της άγονης γραμμής. Συνήθεια βέβαια που κάποιοι την έχουν κρατήσει και σήμερα μακριά από παπαράτσι, διαγωνισμό επίδειξης φανφαρονισμού, καλλιστείων ρούχων κι αγωνίας ρεζερβαρίσματος ξαπλώστρας και ποιος ξέρει περισσότερους ιδιοκτήτες κοσμικών μπαρ τίγκα στις πουτάνες και στα νεοελληνάκια που ψάχνουν μέλλον πουλώντας τα κάλλη τους.

Και μου έχει κάνει εντύπωση η διαφήμιση που ακούω τώρα τελευταία για τα ξυραφάκια BIC: « Αγοράστε τα διότι το 90% των λεπίδων κατασκευάζονται στην Ελλάδα. Και παίρνοντας τα, εκτός από την ποιότητα και το βαθύ ξύρισμα, προστατεύετε και θέσεις εργασίας.» Φυσικά σκέφτομαι κι άλλα. Γιατί όχι όλη η παραγωγή; Το απομένον 10% βγαίνει σε χώρα που οι κάτοικοι της έχουν σκληρότερα γένια; Μήπως είναι απλά φτηνό μαρκετίνικο κόλπο;

Είναι δεν είναι, πάντως δείχνει και το concept πάνω στο οποίο θα έπρεπε να κινείται και η χώρα μας για κάποια πιθανή ανάκαμψη. Ίδιο με αυτά που λέει ο Πίττας: « Είμαστε στην Ελλάδα. Κι άρα για πρωινό, οι τουρίστες θα τρώνε ό,τι είναι ελληνικό. Εμείς στο ξενοδοχείο μας, σερβίρουμε κοπανιστή, λούτζα και χειροποίητα πιττάκια. Επίσης έχουμε και δικά μας λουκάνικα και δεν μας χρειάζονται Φρανκφούρτης.» Ολόσωστα λέω κι εγώ. Αν ο τουρίστας έρχεται εδώ για να βρει τα δικά του, καλύτερα να τα φέρνει στις βαλίτσες του για να του έρχονται και πιο φθηνά.

Διότι ο τόπος που επιλέγει ο καθένας για τουρισμό έχει και σοβαρούς αξιωματικούς κανόνες. Θα πας στο ψαροχώρι και θα ζητήσεις χοιρινή μπριζόλα; Θα πας στον γιατρό για νομική υποστήριξη; Θα πας στο κρεοπωλείο για λαχανικά; Θα πας στο βουνό και θα ψάχνεις παραλία; Θα πας κάπου και θα ζητάς τις συνήθειες σου που τις έχεις όλη την χρονιά; Θα πας στο Παρίσι και θα ψάχνεις σουβλατζίδικο;

« Και γιατί να μην το κάνω ; », θα ρωτήσει ο χλιμίτζουρας. Κάντο. Κι άσε με εμένα να σε λέω μαλακοτουρίστα με το σακίδιο που κοιμάται πάνω στην εξάτμιση του αυτοκινήτου ή στο φουγάρο του πλοίου που ταξιδεύει στο Αιγαίο. Που από όλη την Ελλάδα έμαθε την χωριάτικη σαλάτα αλλά και για την παγκοσμιοποίηση κατηγορεί την σιωνιστική συνωμοσία.

Χορτάσαμε από αυτά τα λοιμά. Όπως χορτάσαμε κι από τους υπηρέτες του ελληνικού τουρισμού στα νησιά που γαμήσανε τα πάντα. Και τις υπηρεσίες με τις πανάκριβες τιμές, και τον Έλληνα τουρίστα που αυτός κυρίως άφηνε τα λεφτά, και το προφίλ της χώρας με την αρπακολλατζίδικη διάθεση του και την τεμπελιά να βγάλει μια χρονιά με μόνο ένα τρίμηνο εργασία. Αντί να βάλει τον κώλο του κάτω και να δημιουργήσει, εκμεταλλευόμενος τον σχεδόν μόνιμο καλό καιρό, διαρκή ετήσιο τουρισμό.

Και να κουράσει ένα στοιχειώδες μυαλό να πάρει κάποιες στροφές, που το παίζει και δαιμόνιος Έλληνας ενώ είναι ένας τεμπέλης του κερατά που γουστάρει να κλαίει, ματσωμένος όμως, μέσα στον χειμώνα. Που επιθυμεί την πλούσια λύση της γαμήλιας δεξίωσης στην Μεγάλη Βρεττανία αλλά χορεύοντας τσάμικα ή νησιώτικα του Πάριου για την μανούλα του. Αλητείες ιθαγενών σε απόλυτη συμφωνία με την μαλακία του τουρίστα, που πρακτικά έρχεται εδώ σαν να είναι φωτοβολταϊκό ζώο. Να πάρει ήλιο μπας και φωτοσυνθέσει μεθαύριο που θα γυρίσει στο Νταχάου του.

Κι έρχεται αυτός ο Πίττας και μιλάει για τα ήθη της χώρας μας και για αγκινάρες Τήνου. Και προτάσσει ότι αυτό το ταπεινό και πεντανόστιμο που τρώγαμε τότε παλιά, δεν παραπέμπει στην φτώχεια, όπως έχει πιστέψει πλέον όλος ο ξεδιάντροπος νεοελληνισμός, αλλά με μια άλλη φρέσκια ματιά, θα μπορούσε να ήταν προϊόν ποιότητας και με χαρακτήρα. Με ονομασία προέλευσης και μάλιστα προστατευμένη από την διεθνή κοινότητα. Με τι αποτέλεσμα; Να του τα πάρεις πιο εύκολα του τουρίστα με το παραμύθι και την περιορισμένη κι άρα ποιοτική παραγωγή. Να πληρώσει και τον μύθο της μεσογειακής κουζίνας και του ντόπιου προϊόντος που το πληρώνει χρυσάφι στην χώρα του και βρίσκεται εδώ απλόχερα στα λαγκάδια ή με λίγο κόπο κι επαφή του ξενοδόχου με κάποιον που μπορεί να εκμεταλλευθεί το ξεχασμένο λόγω χρηματιστηρίου χωράφι του.

« Και μάλιστα χωρίς καμία συμμετοχή της επίσημης πολιτείας, που είναι ανύπαρκτη. Τον κάθε πολιτικό τον ενδιαφέρει το κόμμα του κι όχι η Ελλάδα.» Αλλά τώρα σε δουλειές να μπαίνουμε και σε συνεργασίες; Πιάσε μια εισαγωγή τυρί Γκούντα και πάρε φρέσκα ψάρια από την διπλανή ιχθυοκαλλιέργεια.

Και τώρα που όσοι μπορούν θα κάνουν το ξέχυμα στα ελληνικά νησιά και τα βουνά, καλό είναι να κάνουν ένα κάποιο μποϋκοτάζ στα εισαγόμενα και νάρθουν πιο κοντά στα ελληνικά προϊόντα. Να ρωτήσουν τον τόπο παραγωγής αυτών που θα πέσουν στο τραπέζι. Να κόψουν την επίπλαστη ξενοφοβική υποτέλεια κι ότι τα δικά τους είναι ντε φάκτο καλύτερα. Έχοντας στα αυτάκια τους άλλη μια κουβέντα του Γιώργαρου: « Όλες οι γενιές των Ελλήνων είχαν μάθει το ατομικό κι όχι το συλλογικό συμφέρον. Τώρα όμως έχουμε την φάρα του χρηματιστηρίου: του συλλογικού εγώ. Και πάντα η χώρα μας ήταν μια σύγκρουση κοινών και τώρα έχει μια χρυσή ευκαιρία. Να δώσει επιτέλους αυτό για το οποίο την θέλουνε. Μην τους χαλάσουμε το χατίρι.»

Ορθά. Ας μάθουν και λίγο κολύμπι οι νησιώτες κι ας διαβάσουν και κάμποση ιστορία για τον τόπο τους. Είναι αστείο οι ξένοι τουρίστες να γνωρίζουν περισσότερα. Εκτός πάλι αν θέλουν να πάνε μετανάστες στα μεταλλεία του Βελγίου ήσυχοι ότι τους βλάψανε πάλι οι ξένοι δυνάστες.