Το κείμενο είναι από το ταχυδρομείο μου, αλλά είναι μια έκπληξη κύρια για μένα. Τώρα, είναι προϊόν καταπίεσης από την μεριά μου ή κάτι άλλο, δεν ξέρω. Διότι το κείμενο ανήκει στον μεγάλο μου τον γιό, που καιρό του έλεγα να γράψει την γνώμη του για την ΑΕΚ. Δεν βγήκε κι ακριβώς έτσι αλλά δεν πειράζει. Αυτό του έβγαινε, αυτό έγραψε κι εύχομαι να ρίξει συναίσθημα και για την ομάδα μας στο μέλλον, ταυτόχρονα ρίχνοντας και τον μέσο όρο ηλικίας των αναγνωστών. Ευχαριστώ για την προσοχή σας αλλά και την πιθανή ελεύθερη κριτική σας, στην οποίαν βέβαια θα απαντήσει εκείνος. Σε ό,τι κι αν γραφτεί που θα μπει ελεύθερα πάντα. Και μην φοβάστε για πιθανό υπερπροστατευσισμό εκ μέρους. ΑΕΚΤΖΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ, δεν είναι κότα.
Με το κείμενο αυτό θα πάμε μέχρι την κριτική του αγώνα.
**************************************************************************
Η 27η Αυγούστου του 2012 δεν ήταν παρά μια μέρα διακοπών για τους περισσότερους. Για σχεδόν όμως όλους τους 18άρηδες, όπως και για μένα, ήταν η Μέρα της Κρίσης. Η μέρα που θα ανακοινώνονταν επιτέλους οι βάσεις των πανελληνίων εξετάσεων της χρονιάς αυτής. Η μέρα που θα ήξερες αν είχες γίνει δεκτός στο ‘’ίδρυμα’’ της επιλογής σου ή η μέρα που θα μάθαινες ότι το ολοκλήρωμα που δεν έγραψες ή ο χρόνος που έκανες λάθος σου είχαν στερήσει την ευκαιρία να γίνεις xημικός μηχανικός ή φιλόλογος. Καταρρακωμένοι από μια εξαντλική χρονιά φορτωμένη με ιδιαίτερα μαθήματα και ατελείωτες υποχρεώσεις, κατά την οποία η συνεισφορά του σχολείου ήταν μηδαμινή, μπορούσαμε επιτέλους να απολαύσουμε τις υπόλοιπες διακοπές μας ή να κάνουμε σχέδια για του χρόνου όπου θα ξαναδοκιμάζαμε την τύχη μας. Ό,τι κι αν γινόταν, ένα ήταν σίγουρο. Δεν θα μας απασχολούσε τίποτα άλλο πια.
Η επιλογή μονοπατιού ήταν πλέον το επόμενο βήμα. Ακολουθώντας ‘’πιστά’’ τα δόγματα της μητέρας μου πως ‘’τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι μπουρδέλα’’ και πως ‘’μόνο η Αθήνα είναι αποδεκτός προορισμός σπουδών’’, κατέληξα στο κατ’εμέ καλύτερο δυνατό μπουρδέλο. Το ΕΜΠ. Ένα ιστορικό πανεπιστημίο, που παρά την απώλεια της ‘’λάμψης’’ παλαιοτέρων ετών, ενέπνεε και εμπνέει ακόμα σεβασμό απ’την ελληνική και τολμώ να πω τη διεθνή κοινότητα. Έχοντας να επιλέξω μεταξύ των ΣΗΜΜΥ και ΣΕΜΦΕ και μετά από έντονη συζήτηση και διαβούλευση, επέλεξα τη σχολή ΗΜΜΥ, μια επιλογή που δεν μετανιώνω (ακόμα), με εξαίρεση ίσως ένα-δυό μαθήματα. Έχοντας ξεκινήσει με μια εικόνα για το ελληνικό πανεπιστημίο και έχοντας διανύσει τους πρώτους μου 7 μήνες ως φοιτητής, έχω πλέον σχηματίσει μια εικόνα-γνώμη για τις καταστάσεις που βιώνω καθημερινά, την οποία επιχειρώ να μοιραστώ μαζί σας με το πόνημα αυτό.
Το ωραιότερο κομμάτι του να είσαι φοιτητής, είναι ίσως το συναίσθημα που νιώθεις γυρνώντας σπίτι, ξέροντας πως το μόνο που έχεις να διαβάσεις είναι το gazzetta.gr. Αν πάλι δε γουστάρεις να σηκωθείς στις 8 το πρωί και να έρθεις, feel free to do so (ελληνιστί, ελεύθερα!)! Έχασες την παράδοση του σημαντικότερου κεφαλαίου; Κανένα πρόβλημα! Οι κομματικές παρατάξεις βρίσκονται δίπλα σου, προμηθεύοντάς σου σημειώσεις, ΣΟΣ, και ό,τι άλλο επιθυμείς, από την καλή τους την καρδιά φυσικά! Νιώθεις κουρασμένος και έχεις ανάγκη για ένα διάλειμμα; Οι κομματικές παρατάξεις παλεύουν για το δικαίωμά σου στην ξεκούραση και διεκδικούν δυναμικά καταλήψεις για όσο εσύ επιθυμείς! Αυτά και περισσότερα στο πακέτο "Ελληνικό Πανεπιστήμιο"!
Το ελληνικό πανεπιστήμιο φαντάζει πράγματι σαν επίγειος παράδεισος στο δρόμο προς την έξοδο στην παραγωγή. Κι όμως, δεν είναι καθόλου έτσι…
Όταν καταπιάνεσαι με κάτι, σημασία δεν έχει το πόσο, αλλά το πώς καταπιανέσαι. Ένα τέτοιο πρόβλημα είχαν και οι γονείς μου, οι οποίοι δεν μπορούσαν, τουλάχιστον τους πρώτους μήνες της τελευταίας μου χρονιάς, να καταλάβουν πως ήταν δυνατόν ενώ άλλοι επένδυαν πάνω από 8 ώρες καθημερινά στο διάβασμα, εγώ να τη ‘’σκαπούλαρα’’ με πολύ λιγότερο. Έτσι έχουν τα πράγματα και με τις σπουδές. Έχεις υποχρέωση να αναγνωρίσεις τη φοιτητική σου ιδιότητα, αποφεύγοντας παράλληλα να σε απορροφήσει η νοοτροπία του Έλληνα φοιτητή. Του αιώνιου τεμπέλη, που στο ένα χέρι κρατά το φραπέ και στο άλλο τη λίστα των απείρων μαθημάτων που χρωστάει εδώ και 10 χρόνια. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να βαριέσαι να διαβάσεις ή να βαριέσαι να έρθεις μια μέρα. Είναι επίσης απολύτως λογικό να εκμεταλευτείς τα ‘’προνόμια’’ που σου προσφέρει το πανεπιστήμιο. Όταν όμως κορδώνεσαι με περηφάνια, έχοντας περάσει με 5, ύστερα από 3 μήνες τάβλι και 3 μέρες διάβασμα, σε οικτίρω.
Η μάνα μου, λέει σε μένα και τον αδερφό μου να θέτουμε πάντα υψηλούς στόχους. Είναι όμως ακόμα σημαντικότερο, κατ’εμέ, να θέτεις επίσης στόχους προς αποφυγή. Ξεκίνησα με το δύσκολο στόχο να μην κοπώ πουθενά, ένα στόχο που δεν κατάφερα να εκπληρώσω. Όπως όμως πολλοί άλλοι, έτσι κι εγώ θα εκμεταλευτώ το σύστημα και θα δοκιμάσω ξανά, όντας συγκρατημένα αισιόδοξος. Όταν λοιπόν αποτυγχάνω, δεν πέφτω σε κατάθλιψη. Προετοιμάζομαι για την επόμενη προσπάθεια και ευχαριστώ το Θεό που δεν είμαι σαν κι αυτούς τους γραφικούς τεταρτοοετείς, στα γραφικά ‘’τραπεζάκια’’, που αντιμετωπίζουν το πανεπιστήμιο σα προορισμό διακοπών και που η είσοδος στα αμφιθέατρα αποτελεί γι αυτούς μια περιπέτεια, καθώς πατούν σε ανεξερεύνητη περιοχή. Και ρωτώ:’’Θα εμπιστευόσασταν τέτοια άτομα σε μερικά χρόνια, ως γρανάζια παραγωγής;’’Ή μήπως κάποιοι θα προτιμούσαν την εμβληματική φιγούρα του πρόσφατα απόφοιτου Πανεπιστημίου της Πάτρας στα 40 του! Η κρίση δική σας…
Η μάνα μου, λέει σε μένα και τον αδερφό μου να θέτουμε πάντα υψηλούς στόχους. Είναι όμως ακόμα σημαντικότερο, κατ’εμέ, να θέτεις επίσης στόχους προς αποφυγή. Ξεκίνησα με το δύσκολο στόχο να μην κοπώ πουθενά, ένα στόχο που δεν κατάφερα να εκπληρώσω. Όπως όμως πολλοί άλλοι, έτσι κι εγώ θα εκμεταλευτώ το σύστημα και θα δοκιμάσω ξανά, όντας συγκρατημένα αισιόδοξος. Όταν λοιπόν αποτυγχάνω, δεν πέφτω σε κατάθλιψη. Προετοιμάζομαι για την επόμενη προσπάθεια και ευχαριστώ το Θεό που δεν είμαι σαν κι αυτούς τους γραφικούς τεταρτοοετείς, στα γραφικά ‘’τραπεζάκια’’, που αντιμετωπίζουν το πανεπιστήμιο σα προορισμό διακοπών και που η είσοδος στα αμφιθέατρα αποτελεί γι αυτούς μια περιπέτεια, καθώς πατούν σε ανεξερεύνητη περιοχή. Και ρωτώ:’’Θα εμπιστευόσασταν τέτοια άτομα σε μερικά χρόνια, ως γρανάζια παραγωγής;’’Ή μήπως κάποιοι θα προτιμούσαν την εμβληματική φιγούρα του πρόσφατα απόφοιτου Πανεπιστημίου της Πάτρας στα 40 του! Η κρίση δική σας…
Η ελληνική παιδεία είναι αρκετά υψηλού επιπέδου, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός πως Έλληνες, μεταπτυχιακοί στο εξωτερικό, σαρώνουν τα άριστα τα πρώτα 2 χρόνια. Το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται σε θέματα ερευνητικού και πρακτικού χαρακτήρα, όπου η υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων θέτει απίστευτα εμπόδια στους ανθρώπους που ονειρεύονται να ασχοληθούν κάποτε με ζητήματα όπως η ρομποτική ή η ιατρική έρευνα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το φαινόμενο που έχει προσδώσει αρνητική φήμη στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι η ύπαρξη των κομματικών παρατάξεων, των ‘’πρακτόρων’’ και ‘’αγγελιαφόρων’’ των κομμάτων.
Από τη μια, έχουμε τις δεξιές οργανώσεις, που έχουν ακόμα το θράσος να εμφανίζονται, ενώ δεν έχουν προσφέρει τίποτα στη φοιτητική ζωή. Από την άλλη, οι αριστερές, οι οποίες έχουν ως στόχο να διαφωνούν μονίμως και να κλείνουν το πανεπιστήμιο για να πιούν ένα φραπέ ή για να γιορτάσουν την Τσικνοπέμπτη. Όλες αυτές μαζί, αποτελούν την προσωποποίηση της ξεφτίλας και του ξεπεσμού της τριτοοβάθμιας εκπαίδευσης όλα αυτά τα χρόνια. Μολονότι ο ‘’θεσμός’’ αυτός είναι από τους σπουδαιότερους, σε μια χώρα όπου επικρατεί η κοινωνική αδικία, η ανομία και η τρέλα, το γεγονός πως οι παρατάξεις αυτές δεν είναι ανεξάρτητες είναι και ο λόγος που η παρουσία τους χαρακτηρίζεται ως αρνητική. Σε εποχές που η κοινή λογική και η ανεξάρτητη σκέψη σπανίζουν, οποιαδήποτε οργάνωση που έχει ως στόχο να φανατίσει και να απομακρύνει τον άνθρωπο από απόψεις αντίθετες απ’τις δικές της, δεν προσφέρει τίποτα παρά περισσότερη παράνοια. Το να ξέρεις να λύσεις μια εξίσωση δεν υποδηλώνει ούτε εξυπνάδα ούτε ικανότητα. Επειδή ακριβώς ο κόσμος κρίνει από τα προσωπεία και όχι την απ’την ουσία, η κοινωνία παίρνει την κάτω βόλτα.
Η ΑΛΛΑΓΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΕΛΘΕΙ ΜΟΝΟ ΕΚ ΤΩΝ ΕΞΩ, κατά τη γνώμη μου. ΕΞΩΚΟΜΜΑΤΙΚΑ. Όσο ο κόσμος θέλει να ταυτίζεται με αυτές- τα κομματικά εξαμβλώματα- μόνο και μόνο επειδή πρέπει να ανήκει κάπου, δεν μπορεί να σημειωθεί πρόοδος…
Από τη μια, έχουμε τις δεξιές οργανώσεις, που έχουν ακόμα το θράσος να εμφανίζονται, ενώ δεν έχουν προσφέρει τίποτα στη φοιτητική ζωή. Από την άλλη, οι αριστερές, οι οποίες έχουν ως στόχο να διαφωνούν μονίμως και να κλείνουν το πανεπιστήμιο για να πιούν ένα φραπέ ή για να γιορτάσουν την Τσικνοπέμπτη. Όλες αυτές μαζί, αποτελούν την προσωποποίηση της ξεφτίλας και του ξεπεσμού της τριτοοβάθμιας εκπαίδευσης όλα αυτά τα χρόνια. Μολονότι ο ‘’θεσμός’’ αυτός είναι από τους σπουδαιότερους, σε μια χώρα όπου επικρατεί η κοινωνική αδικία, η ανομία και η τρέλα, το γεγονός πως οι παρατάξεις αυτές δεν είναι ανεξάρτητες είναι και ο λόγος που η παρουσία τους χαρακτηρίζεται ως αρνητική. Σε εποχές που η κοινή λογική και η ανεξάρτητη σκέψη σπανίζουν, οποιαδήποτε οργάνωση που έχει ως στόχο να φανατίσει και να απομακρύνει τον άνθρωπο από απόψεις αντίθετες απ’τις δικές της, δεν προσφέρει τίποτα παρά περισσότερη παράνοια. Το να ξέρεις να λύσεις μια εξίσωση δεν υποδηλώνει ούτε εξυπνάδα ούτε ικανότητα. Επειδή ακριβώς ο κόσμος κρίνει από τα προσωπεία και όχι την απ’την ουσία, η κοινωνία παίρνει την κάτω βόλτα.
Η ΑΛΛΑΓΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΕΛΘΕΙ ΜΟΝΟ ΕΚ ΤΩΝ ΕΞΩ, κατά τη γνώμη μου. ΕΞΩΚΟΜΜΑΤΙΚΑ. Όσο ο κόσμος θέλει να ταυτίζεται με αυτές- τα κομματικά εξαμβλώματα- μόνο και μόνο επειδή πρέπει να ανήκει κάπου, δεν μπορεί να σημειωθεί πρόοδος…
Το πραγματικό ερώτημα είναι, τί αποκομίζει κάποιος από όλα αυτά. Ποιό είναι το συμπέρασμά τους. Αυτό που εγώ έχω βιώσει μέχρι στιγμής, δεν είναι παρά μια μικρογραφία της κοινωνίας, γεγονός που δεν θα έπρεπε να με εκπλήσει. Όλη μου τη ζωή, κοίταγα γύρω μου και αναρωτιόμουν πως κάποιος, εξελίσσεται από μαθητής σε πολίτης, ψηφοφόρος, δηλαδή βλάκα, που ψηφίζει και αναδεικνύει συνέχεια τους ίδιους. Τώρα πια βλέπω πώς ξεκινούν όλα και πώς ο άνθρωπος μαθαίνει να ξεχνάει να σκέφτεται. Το μόνο που εγώ μπορώ να κάνω, είναι να μην ξεχάσω ποτέ. Να μάθω να βλέπω, να κρίνω, να σχολιάζω, να διαφωνώ. Να παραμείνω για πάντα, αν μπορώ, ανεξάρτητος στη σκέψη…
